Powiedz to!

Powiedz to głośno, nie uciekaj, nie znikaj.
Nikt Cię nie dopadnie, dawno już złapanyś został.
Oczarowany, zauroczony, otoczony przez sidła
bolesnej przyjemności. Nie dajesz rady się
wyrwać, nawet nie próbujesz, nie chcesz,
choć nie przyznajesz.

Powiedz to głośno, nic Cię nie kosztuje
odwaga i męstwo by słów dosięgających gwiazd
kilka wyszeptać. Nie powstrzymuj się, otwórz usta.
Codziennie, przez rok, przez lata, do końca życia,
Nie waż się zapomnieć, powtarzaj je z uczuciem,
by dzień powszedni pełnym magii stworzyć.

Powiedz to głośno, lecz pomyśl przez chwilę,
takiej władzy szacunek się należy, jedno cierpkie
zabija smak tysiąca słodkich. Czuwaj i uważaj,
bądź sam sobie strażą, niesfornych głosek.
Raz ze szczelnego uścisku wypuszczone,
już nigdy tam nie powrócą.

Sonet I

Na zewnątrz czarna bestia nigdy nie wychodzi

Chowa się w swojej norze, ale nie ze strachu

Lśniące ma ślepia. Czasem jednak śpi na dachu.

Ukryta w środku, zawsze komuś zaszkodzi.

Niewinnie mruga, kusi, przyciąga i nęci.

Spragniona, głodna. Nienasycona – poluje

na słabe wole, których nic nie uratuje.

Nie oprą się żądzy mimo szczerych chęci.

Mędrzec toczy walkę, głupiec ofiary składa.

Ni jeden, ni drugi szczęścia nie znajdzie.

Z niebios nie tylko ono na głowy spada.

Potrzeba odwagi by ulotność zatrzymać,

uwięzić, do serca na zawsze przywiązać,

i szalonej bestii towarzystwa dotrzymać.