Kołysanka

Złoto całego świata nie wystarczy
by nieosiągalne złapać
- ulotne jak cienie mknące
po ścianach pustego domu.

Śpiewa zagubiony człowiek
kołysankę, której nikt nie słyszy.

Słowa dojrzewają
jak pąki tulipanów
rozkwitają powoli,
niczym nieśmiali kochankowie,
którzy spotykając się pierwszy raz
witają się spojrzeniem

Każdy płatek opowiada inną historię.
Czy chciałbyś ją usłyszeć?
Powąchaj, poczuj, pomyśl!

Smolisty dym pochłania światło,
głos opada i cichnie.

Wróżka

Z dala słychać słowików trele,
szum drzew porywa młodą wróżkę,
która ze śmiechem wiruje, radośnie śpiewa,
zaprasza do tańca zwierzęta i kolorowe kwiaty.

Z wiatrem leci ku oceanom wieści roznosić,
miękkim światłem mrok rozganiać.
Wygrywa słodką melodię w wiosennej mgle.

Delikatne pociągnięcia smyczkiem ulgę przynoszą,
szybkie i pewne nie zawierają paktów z nocą.
Wybudza naturę z głębokiego snu.

Przytulana przez słońce, płonie,
by nocą stać się księżyca kochanką.